شایان گیم سافت

به نام خدا
سال 87 بود که بدون هیچ علاقه ای و دانشی از کامپیوتر وارد رشته کامپیوتر شدم.دو سال در هنرستان علامه طباطبایی شهرستان تربت حیدریه مشغول به تحصیل بودم.که طعم دروس تخصصی رو برای اولین بار چشیدم.سیستم عامل.بانک اطلاعاتی.بسته های نرم افزاری و برنامه نویسی ویژال بیسیک.کابرد همه رو میدونستم جز برنامه نویسی.کاملا برام گنگ و بی مفهوم بود.بعد دروان دبیرستان تقریبا دو سالی بود که بی هیچ انگیزه و میلی در دبیرستان بزرگسالان تصمیم داشتم دیپلم کامپیوتر رو بگیرم و بالاخره گرفتم. بدون هیچ انگیزه ای به این فکر میکردم که خدمت رو شروع کنم که در این حین بنا به تصمیم پدرم و اطرافیان برای کنکور سال 91 ثبت نام کردم.نتیجه کنکور امد و من در غیرانتفاعی یکی از شهر های اطرافمون قبول شدم اما به دلیل مشکلات مالی نتونستم برم.قبول شدن در دانشگاه حتی همون غیرانتفاعی یک انگیزه در من ایجاد کرد که یک سال دییگه هم صبر کنم و دوباره کنکور بدم.گه گاهی کتاب بدست می شدم و مطالعه ای بر دروس رشته کامپیوتر داشتم.بعد گذشت یکسال من در کنکور سال 92 شرکت کردم.از سال 89 تا 92 بدون هیچ امیدی با کارگری پول تو جیبی مو در می اوردم.ناامید از همه چی اخرین روزای معافیت تحصیلیم بود که خبر قبول شدن من در دانشگاه دولتی شهرمون اومد.و اون روز نقطه تحول من بود.و انگیزه من بیشتر و بیشتر شد.سال 92 با تمام قدرت تصمیم گرفتم که بخونم درسمو و کاردانی کامپیوتر رو بگیرم.از اخلاق من این بود که وقتی یک کاری رو شروع میکنم تا تهش برم.در دوران کاردانی باز هم با دروس برنامه نویسی اما ایندفعه پیشرفته تر نسبت به قبل برخورد کردم.که باعث شد من ترم اول همه دروس رو با نمره خوب قبول بشم اما برنامه نویسی رو بیفتم.از شبی که اون نمره رو دیدم تصمیم گرفتم برای برنامه نویسی وقت بیشتری بذارم.شب و روزا تمرین کردم و به مغزم فشار اوردم تا تونستم بالاخره برنامه نویسی و اهمیت اون رو درک کنم.اون موقع ها تقریبا دورانی بود که اندروید بازار برنامه نویسیش داغ شده بود البته برنامه نویسی ویندوز هم جایگاه خودش رو داشت.روزاها گذشت و من بخاطره شیرین بودن برنامه نویسی علاقه ی بیشتری نسبت به دروس برنامه نویسی پیدا کردم.بطوری که از ترم 3 به بعد تمام نمرات من در دروس برنامه نویسی 20 بود.در ابتدا برنامه نویسی ویندوز انجام میدادم اما با گذشت زمان و کمک بعضی از اساتید فهمیدم که برنامه نویسی علاوه بر نرم افزار در حوزه بازی سازی.سخت افزار.طراحی وب.و خیلی از علوم الکترونیک و کامیپوتر کاربرد داره و این باعث شد تا من به سمت گرایش های دیگر برنامه نویسی هم برم که لذت کار رو دوچندان کرد.سال 94 بود که دوران کاردانی من با موفقیت به پایان رسید.بعد از پایان دوران تحصیلات کاردانی که کلا بیکار بودم روزی 8 الی 12 ساعت برنامه نویسی در حوزه های مختلف البته بیشتر بازی سازی انجام میدادم.علاقه من اونقد شدید بود که گاهی از خواب و تفریحاتم میزدم تا چیز های جدید یاد بگیرم.پروژه های زیادی کار کردم. ارائه های مختلف در دانشگاه کاردانیم دادم که با تشویق دانشجویان و اساتید همراه بود.و این ها همه انگیزه من برای ادامه کار بود.با توجه به اینکه من مسیر کارم رو برنامه نویسی تعیین کرده بودم.زیاد علاقه ای به ادامه تحصیل نداشتم.اما با این وجود بنا به درخواست خانواده و اطرافیان تصمیم گرفتم که برای کنکور کارشناسی مهندسی نرم افزار شرکت کنم.که سال 95 بود که من یک موفقیت دیگه در زمینه کامپیوتر بدست اوردم و تونستم تو دانشگاه دولتی شهرمون رشته مهندسی نرم افزار قبول بشم.ایندفعه با قدرت و بدون ترس وارد دانشگاه شدم اما در دروان کارشناسی اوضاع کمی فر داشت و دیگه زیاد بحث برنامه نویسی نبود و بیشتر بحث طراحی الگوریتم ها و و اصول و طراحی زبان های برنامه نویسی بود که سختی کار دو چندان شده بود.در دوران کارشناسی من با سختی های زیاد و شب بیداری ها تونستم دروس رو یکی یکی با موفقیت پاس کنم و همزمان برنامه نویسی رو در سطح پیشرفته تر یاد بگیرم.دروان کارشناسی هم با پروژه ها و ارائه های زیادی همراه بود که تشویق دانشجوییان و اساتید رو در بر داشت.که حتی پیشنهاد تدریس در درس های مختلف برنامه نویسی برای دانشجویان به من شد.اما من به دلیل کمبود وقت و عدم انگیزه دانشجویان این پیشنهاد رو رد کردم.خلاصه در خرداد سال 97 توستم مدرک لیسانس رو نرم افزار رو بگیرم .البته در دروه الان خیلی ها میدانیم مدرک هیچ اهمیتی ندارد و بیشتر بار علمی مهم است.من بار ها و بار ها دیدم که افرادی بودن که دیپلم کامپیوتر داشتن اما بار عملی اون ها از یک فوق لیسانس هم بیشتر بوده . الان هم که چند ماهی هست که در حال یاد گیری برنامه نویسی و زیر ساخت های اون رو در سطح فوق پیشرفته در محیط های سخت افزاری و نرم افزاری اندروید و کامیپوتر هستم.و به این امیدوارم که روز به روز موفقیت من بیشتر خواهد شد به هدفم خواهم رسید.
با تشکر ارادتمند شما سعید شایان مهر

سعید شایان مهر

26ساله، کارشناس مهندسی نرم افزار،مدرس رشته کامپیوتر در هنرستان،حدود 7 ساله بطور حرفه ای در حوزه بازی سازی و طراحی نرم افزار در محیط ویندوز و اندروید برنامه نویسی میکنم.به زبان های برنامه نویسی Cو C sharp و java تسلط دارم.بطور پاره وقت بر روی موضوعات الگوریتم های کامپیوتری و هوش مصنوعی ، برنامه نویسی میکروکنترلر ها و کار با مدارات الکترونیکی و همچنین پردازش تصویر مطالعه دارم.

More Posts